سخناني از بزرگان ايران زمين:

داریوش بزرگ

همه عالم تن است و ایران دل نیست گوینده زین قیاس خجل

چونکه ایران - دل زمین باشد دل ز تن - به بود یقین

سیاوش منم نه از پریزادگان از ایرانم از شهر آزادگان

که ایران بهشت است یا بوستان همی بوی مشک آید از بوستان

سپندارمذ پاسبان تو ( ایران ) باد ز خرداد روشن روان تو باد

ندانی که ایران نشست من است جهان سر به زیر دست من است

هنر نزد ایرانیان است و بس ندادند شیر ژیان را به کس

دریغ است که ایران ویران شود کنام شیران و پلنگان شود

همه جای جنگی سواران بدی نشستن گه شهریاران بدی

چو ایران نباشد تن من مباد بر این بوم و بر زنده یک تن مباد

همه روی یکسر به جنگ آوریم جهان بر بد اندیش تنگ آوریم

ز بهر بر و بوم و پیوند خویش زن و کودک وخرد و فرزند خویش

همه سر به تن کشتن دهیم از آن به که کشور به دشمن دهیم